De Amigoe behoudt zich het recht voor ingezonden brieven te weigeren, te corrigeren of anderzins redactioneel te bewerken en in te korten. Brieven, die maximaal 600 woorden mogen bevatten, moeten zijn voorzien van naam en woonplaats. Het adres en telefoonnummer worden niet gepubliceerd, maar zijn nodig ter verificatie. Gelieve brieven te sturen naar redactie@amigoe.com.

Home Ingezonden Ingezonden Tas gestolen, identiteit kwijt
Tas gestolen, identiteit kwijt PDF Afdrukken E-mail
dinsdag, 26 maart 2013 08:24

EEN AANTAL weken geleden is mijn tas uit mijn auto gestolen. Raam ingetikt, tas weg. Met de tas ook mijn portemonnee natuurlijk, waar het de dief hoogstwaarschijnlijk om zal zijn gegaan, om wat daarin zat. Ongeveer 75 gulden denk ik. Helaas met het geld, ook de bankpasjes, de creditcard, het rijbewijs, de sedula, mijn SVB-inschrijving. Autopapieren, spaarbankboekje. Kortom zo’n beetje mijn bewijs dat ik leef. De spaarbankboekjes werden vernieuwd, nieuwe bankpasjes werden afgegeven, wel lastig, weer een nieuwe pin onthouden, maar het ongemak was relatief klein.

Vandaag begon ik aan de onderneming om de identiteitspapieren weer in orde te maken. Voor alles dacht ik dat ik het beste kon beginnen met het aanvragen van een nieuwe sedula. Bij de receptie van Kranchi overhandig ik een kopietje van mijn oude sedula, mijn geldige paspoort en de aangifte bij de politie van de diefstal. Bij het laatste papier begonnen al de moeilijkheden. De politie was de dag van de inbraak pas laat gekomen en mijn man heeft aangifte gedaan van de diefstal. Zijn naam staat dus op de aangifte. Helaas staat mijn naam er niet bij, dat het om mijn tas ging. Goed, ik kan me voorstellen dat men bij Kranchi vindt dat het duidelijk om mijn tas moet gaan en niet die van mijn man. Het staat natuurlijk een beetje knullig dat mijn man met een tas met lipstick rondloopt. Afijn, ik begrijp dat ik weer terug moet naar het politiebureau. Dan vraagt de dame naar mijn ‘permit’.

“Mijn permit? Welke permit?”, vraag ik. “Sinds wanneer woont u hier?”, vraagt de dame belangstellend. “Sinds 6 mei 1970!”, zeg ik trots. Ik heb toen een permit gekregen, zegt de dame. Jazeker, die heb ik gekregen en moest ieder jaar verlengd worden, totdat we tien jaar op het eiland woonden en toen kreeg ik een papiertje waarop stond vermeld dat ik ‘van Rechtswege was toegelaten’. Of ik dat papiertje nog heb, vraagt de dame. Ik denk het eerlijk gezegd niet, maar helemaal zeker ben ik er ook niet van. Maar hoezo? Helaas als ik het papiertje niet mee kan brengen dan moet ik me opnieuw inschrijven. “Hoe bedoelt u? Ik sta toch allang ingeschreven? Ik krijg mijn stembiljet, belastingpapieren, mijn AOV et cetera, en nu beweert u dat ik niet besta? Althans niet bij Kranchi?” Ik ben met stomheid geslagen. Je woont en werkt al 43 jaar op Curaçao en je verliest je sedula en poef, weg je bestaansrecht. Ga je maar weer opnieuw inschrijven. Houdt dit nu in dat me ook misschien een nieuwe permit geweigerd kan worden en dat ik nu dus nu als een illegale op Curaçao woon? Want ik heb geen permit?

En u begrijpt het: zonder sedula geen nieuwe SVB-kaart, geen rijbewijs. Tas gestolen en je kunt je leven opnieuw beginnen.

 

PETRA VAN DER GEEST

Curaçao