Home Ñapa Ñapa Fotograferen versus schilderen
Fotograferen versus schilderen PDF Afdrukken E-mail
vrijdag, 05 april 2013 18:00

Tekst: Victorine Stille In het huis van Nicole Hoogendijk wisselen foto’s en schilderijen elkaar af. Het is voornamelijk haar eigen werk. Foto’s zijn meer vertegenwoordigd. Dat komt omdat ze zich met name fotografe voelt. Schilderen heeft ze onlangs weer opgepakt, maar ze wil de diverse thema’s hierin nog verder uitwerken.

Puur natuur

Fotografie en schilderkunst, twee verschillende disciplines die opvallend genoeg voor Hoogendijk ook twee verschillende inspiratiebronnen kennen. “Curaçao is de inspiratie voor mijn foto’s, met name de natuur.” Ze was ruim twee jaar toen ze naar Curaçao kwam. Ze ging naar Nederland en bezocht de kunstacademie in Utrecht. Niet lang na haar afstuderen kwam ze weer naar Curaçao. “Ik miste het eiland te erg. Curaçao is echt mijn thuis. Er heerst zo’n gevoel van vrijheid. Zelfs toen ik Nederland woonde, haalde ik mijn inspiratie uit de vakanties op Curaçao. Met dat werk ging ik verder in Nederland. De natuur, het strand en de zee van Curaçao in combinatie met lichamen zijn beelden die veel terugkomen in mijn fotowerk. Ik heb het geprobeerd met het Nederlandse strand, maar op de een of andere manier werkt dat niet.”

Ze fotografeert een lichaam vaak vanuit een niet voor de hand liggende hoek. Dit zorgt ervoor dat de toeschouwer altijd even iets langer naar de foto blijft kijken. “Ik vind niet dat de kijker er per se in hoeft te zien wat ik erin zie, maar ik vind het leuk als het werk vragen oproept.”

Kenmerkend voor de fotografie van Hoogendijk is haar puurheid. “Ik bewerk mijn foto’s nooit. Het gaat om pure natuur. Een foto moet gewoon goed zijn als je hem neemt. Ik wil fotograferen zoals de mensen zijn, met rimpels, ongemanicuurde nagels, kippenvel, alles mag erop. Dat geldt trouwens ook voor de foto’s die ik in opdracht maak. Bijvoorbeeld voor een bruiloft. Natuurlijk zet ik de mensen er zo mooi mogelijk op, maar achteraf bewerken vind ik nep.”

Heden versus verleden

Schilderen heeft ze twee jaar geleden weer opgepakt. “Mijn inspiratie voor mijn schilderkunst komt voornamelijk voort uit mijn eigen dagboekfragmenten, herinneringen en brieven. Ik schrijf veel en verwerk die teksten met een krullend handschrift in mijn schilderijen. Daarnaast ben ik een enorme bewaarder. Zo heb ik laatst een schilderij gemaakt van mijn oma en daarin letterlijk de treinkaartjes verwerkt die ik kocht om naar haar toe te gaan. Mijn schilderkunst uit mijn academietijd staat heel erg in het teken van afscheid nemen van het meisje zijn en dat je op jezelf gaat wonen. Het heden en de band met het verleden spelen nog steeds een belangrijke rol in mijn schilderijen.”

Vleugels

Staan de twee disciplines dan volledig los van elkaar? “Nee, ondanks dat mijn fotografie echt anders is dan mijn schilderen komt in beide het beeld ‘vleugels’ vaak terug. Vleugels zijn een metafoor voor ‘vrij zijn’. Altijd als ik Nederland was, wilde ik zo graag naar Curaçao dat ik wenste dat ik vleugels had om er zelf even heen te vliegen. Ze staan ook voor ‘je vleugels uitslaan’ en ‘op eigen benen leren staan’. Als laatste verwijzen de veren van de vleugels naar de oorspronkelijke bewoners van Curaçao, de Indianen.”

Fotograferen of schilderen? “In fotografie heb ik een vaste stijl. Met schilderen heb ik diverse thema’s die me aanspreken en die ik nog meer wil uitwerken. Het zijn voor mij twee tegenpolen. Voor fotografie ga ik naar buiten en dat kan ik overal. Schilderen doe ik binnen en alleen als ik de rust ervoor heb. Maar ik zou niet zonder een van de twee kunnen.”