Home Ñapa Ñapa Gevoelige, serieuze man tegenover spelende man
Gevoelige, serieuze man tegenover spelende man PDF Afdrukken E-mail
zaterdag, 27 april 2013 09:22

Als kind was Marcel van Duijneveldt als dromerig jongetje al dag in, dag uit bezig met tekenen en schilderen, maar stond er nooit bij stil dat je daar je beroep van kon maken. Totdat een schooldecaan hem daarop attent maakte. Inmiddels is hij op Curaçao een gevestigd kunstenaar van zowel tweedimensionale als driedimensionale kunst.

Tekst: Victorine Stille Foto: Ken Wong “Doordeweeks ben ik kunstdocent op het Radulphus en vrijdag, zaterdag en zondag schilder ik, vaak tot laat in de nacht. Dat zijn mijn heilige uren waarop de beelden in mijn hoofd vertaald worden naar mijn handen. Meestal is dat het resultaat van een lang creatief proces, maar een enkele keer zie je het als het ware voor je ogen gebeuren.”

De keuze voor de combinatie docent en kunst was voor Van Duijneveldt duidelijk. “Ik had al gauw door dat als ik op een houtje zou moeten bijten, ik niet kon creëren. Mijn hoofd moet leeg zijn om kunst te kunnen maken, zonder zorgen over welke rekeningen ik nog moet betalen.”

Dali

Bij het zien van zijn vroegere werk is de associatie met Dali snel gemaakt. Surrealistisch en gedetailleerd werk met een zo groot mogelijk contrast tussen wat dichtbij en ver weg is. “Dali boeide mij al van kinds af aan. Waarschijnlijk omdat ik veel fantasie heb en graag in een andere wereld vertoef. In Dali’s wereld voel ik me thuis. Ik houd van plekken met veel ruimte, lucht en wolken. Wolken zijn mijn inspiratie. Op Curaçao zijn er altijd wel wolken, helemaal tijdens het regenseizoen. Ik vind het ongrijpbare van een wolk fascinerend.”

Inmiddels zijn zijn schilderijen veel losser van opzet. Volgens Van Duijneveldt meer in de stijl van William Turner en Mark Rothko. “2013 Staat voor mij in het teken van atmosferische werken. Dit jaar ga ik experimenteren en combinaties uitproberen in mijn schilderkunst.” Ondanks verandering van stijl heeft Van Duijneveldt een vast patroon van werken. “Ik werk de composities die ik in mijn hoofd heb eerst uit in een schetsboek. Als ik daar tevreden over ben, zet ik het op doek. Het is dus allemaal vantevoren bedacht. Desalniettemin is het hard werken, een proces van laag over laag over laag.” Een boodschap heeft hij niet met zijn schilderijen, maar als het nodig is dan duikt het engagement op. Zoals bij het doek ‘Island in the sun’ uit 2010, dat een ironische reactie op de vervuilende Isla is.


Tech Art

Naast tweedimensionale schilderijen maakt Van Duijneveldt driedimensionale ‘assemblages’. Een groot deel van dit werk laat zich het beste definiëren als Tech Art. “De assemblages zijn voor mij echt een vorm van spelen. Dan werk ik met een soort kinderlijke vrijheid, maar ik ga wel op een volwassen manier met het materiaal om. Ik laat me inspireren door de voorwerpen waar ik op dat moment mee bezig ben. Ik gebruik gewoon wat ik tegenkom: bestek, moertjes, schroefjes, uit elkaar gehaalde printers, camera´s, statieven, computermuizen, G.I. Joe’s, Barbies, speelgoedautootjes, enzovoort. Wat het uiteindelijk wordt, is niet vantevoren bedacht, het ontstaat gewoon.”

Het dromerige jongetje van vroeger is uitgegroeid tot een volwassen man, maar een die het dromerige en spelende element uit zijn jeugd nooit uit het oog verloor. Zijn schilderijen en Tech Art weerspiegelen dan ook de twee kanten van Van Duijneveldt: homo romanticus versus homo ludens; de gevoelige en serieuze man tegenover de spelende man. Beide heeft Van Duijneveldt nodig om op stoom te blijven.

La persistencia de la memoria, Dali 1931.