Dikke, ronde, kleurige en volle billen. Ze kunnen nooit van de frêle Elly Hogenes zelf zijn. Dat klopt. Die volumineuze rondingen behoren Selma toe. Knallende billen met bloemetjes, sterretjes, zonnetjes, vlinders. Kortom, zaken die normaal gesproken niet op het achterwerk thuishoren. Hogenes vereeuwigt op frivole wijze én met toestemming de achterkant van haar zo geliefde, voormalige steun en toeverlaat: Selma.

Tekst: Marja Berk Foto’s: Ken Wong

Maar laten we bij het begin beginnen. Elly Hogenes werd geboren in Amsterdam en verhuisde op latere leeftijd met haar echtgenoot naar Oostzaan. Hij had een droom en zij deelde die niet. Maar toen de kans zich voordeed bleek echte liefde alles te overwinnen en besloot ze dat zijn droom een kans moest krijgen. Er werd voor zeven maanden verhuisd naar Curaçao. Na terugkeer in Nederland bleek het eiland een diepgewortelde indruk achtergelaten te hebben en werd voor de tweede keer de boel ingepakt. Een artistieke achtergrond heeft ze niet. Vader Dorus was timmerman, moeder Riek coupeuse en voor pentekeningen moet worden teruggegaan naar voorvaderen. “Ik heb van alles gedaan”, vertelt Hogenes, “van kapster tot schoonheidsspecialiste. Ik was hier ook een eigen salon begonnen, maar toen dat niet meer zo lekker liep, ben ik gestopt. Dankzij een klant raakte ik verslingerd aan het schilderen. Zij gaf me les en zo is het gekomen. Ik wilde al eerder schilderen, maar wist nooit hoe te beginnen.”

Hogenes is niet begonnen met die dikke kont. “Welnee”, lacht ze, “in het begin tekende en schilderde ik dingetjes na, van plaatjes en foto’s.” Eén van haar eerste werken hangt aan de wand en laat een mooi koppel flamingo’s zien. Ook cactussen ontsnapten niet aan de aandacht van Hogenes. Haar eerste expositie met cactussen vond plaats in het Marriott Hotel en tot haar grote verbazing verkocht ze drie werkjes. “Ik geloofde bijna niet dat iemand mijn werk leuk vond. Blijkbaar zo leuk dat er voor betaald werd, dat kón toch niet.” Maar de basis was gelegd en het stimuleerde haar vooral dóór te gaan.

Het verhaal van het ontstaan van haar huidige werk met de dikke billen, gaat even terug. “Ik was erg druk bezig, ook vooral in mijn hoofd. Kan soms mijn eigen gedachten niet stoppen. Eigenlijk was ik op zoek naar een oppas voor mijn twee kinderen, die tevens wat huishoudelijk werk wilde doen.” Zo ontmoette ze Selma. “Een erg leuke vrouw, die altijd in huis liep te scharrelen, met rollertjes in het haar. Ze regelde voor mij de boel en hoorde er op enig moment ook helemaal bij.” Elly Hogenes voelde zich op haar gemak bij deze surrogaatmoeder en op een dag vroeg ze Selma model te staan. “De eerste doeken leken nog erg gedetailleerd op een mens, maar naarmate de tijd verstreek ben ik een eigen draai aan Selma gaan geven.” Bij een expositie in Landhuis Ararat werd Selma meegenomen en de reacties waren, alweer tot verbazing van Hogenes, erg enthousiast. De kleurrijke schilderijen ontstonden in 2007, maar Elly Hogenes stopte er mee en startte in 2009 weer een grote salon. “Ik bleef ook wel schilderen en inmiddels had ik het idee opgevat om iets met kaarten te doen.”

De camera werd gepakt en de afbeeldingen van Selma kwamen op kaarten te staan. De eerste druk werd in een hele kleine oplage gedaan door de Curaçaosche Courant en Hogenes verkocht ze in haar salon. “Mensen vonden het leuk en de kaarten werden goed verkocht”, vertelt ze en de verwondering hierover valt nog op haar gezicht af te lezen. Tijdens het gesprek komt Mouse, haar chihuahua met een hoog blafje om de hoek kijken. Hij wordt vergezeld door de poes, die een kop groter is. Zij wordt door Mouse uitgedaagd. Na wat speelse capriolen en een hoop herrie nestelt het stel zich harmonieus op de bank. De rust keert terug en Elly Hogenes vervolgt: “In de salon had ik ook de schilderijen staan en ik kreeg het eigenlijk steeds drukker.” Door gezondheidsproblemen van één van haar kinderen moest er echter een keuze worden gemaakt. “Met een eigen zaak werk je niet fulltime maar fullfulltime en dat deed mijn man ook. Dat was het moment dat ik besloot weer met de salon te stoppen. De kinderen gaan voor.” Er brak een rustperiode aan, maar het schilderen ging door.

Exposeren doet Hogenes zeer weinig. Op de vraag waarom dat is, volgt een diepe zucht. “Ik weet niet waarom ik niet graag exposeer. Ik durf niet goed en ben ook niet zo’n marketingtype dat met haar waar te koop loopt.” Ze had nog wel de moed met haar kaarten langs Out of the Blue op Mambobeach te gaan, om te kijken of zij geïnteresseerd waren. “Ik liet een kaartje met mijn telefoonnummer achter en er werd zowaar gebeld.” De giftshop was zeer geïnteresseerd in Selma en Hogenes was verguld. “Voor mij was het een uitkomst, want ik hoefde niet zelf te verkopen. Ik kán dat niet, ik ben er gewoon niet goed in.”

Inmiddels zijn de kaarten van Selma ook te koop in de nieuwe Out of the Blue op Zanzibar. Het zijn trouwe afnemers van de schilderijen en de kaarten. De trouw is wederkerig. Maar aan marketing wordt dus weinig gedaan. En dat is jammer, want Selma zou een nog grotere hit kunnen worden. Ze prijkt in vele kleuren en gedaanten op de kaarten en schilderijen; de vorm blijft echter hetzelfde en maakt het werk van Hogenes zeer herkenbaar. Curaçao heeft Elly Hogenes tot haar kleurgebruik geïnspireerd. “Vooral de mensen en die blauwe zee, die prachtige kleur; het is nog altijd een feest om dit op doek te zetten. Ik denk niet dat ik in Nederland tot deze kleurencombinaties was gekomen.” Dat zij in een prachtig huis met uitzicht op zee woont, zal zeer zeker bijdragen tot deze inspiratie. “Ik leer nog elke dag en ik raak daarin niet verzadigd. Ik experimenteer ook nog met Selma, hoe ik haar op een nog sprekender en speelser manier kan vertolken.”

De schilderijen van Hogenes laten een combinatie zien van detail en strakke lijnen. “Ik zat wel wat strak in het pak zal ik maar zeggen; elk detail moest altijd kloppen, maar tijdens lessen heb ik geleerd dat wat gemakkelijker te bekijken. Dat gelikte plaatje los te laten.” Aan ideeën en creativiteit ontbreekt het haar niet. Sinds kort houdt ze zich ook bezig met bronsgieten en haar eerste resultaat prijkt op de eettafel. De bronsgieterij was op sterven na dood, maar door een aantal kunstenaars wordt keihard gewerkt de gieterij nieuw leven in te blazen. “Ik weet er niets van, maar ik leer zoveel. Je leert mallen maken en ik ben nu ook met klei bezig. Dat had ik nooit van mezelf verwacht, ik had er vroeger niets mee.” Haar klei haalt ze in een keramiekwinkel bij haar in de buurt. “Een geweldige vent”, aldus Hogenes. “Hij wil geen les geven, maar telkens als ik daar kom, kan hij het toch niet laten mij van tips en advies te voorzien. Daar heb ik heel veel aan.”

Elly Hogenes heeft geen kunstopleiding gedaan, geen Rietveld of Hogeschool voor de Kunsten. “Daar word ik wel eens mee geconfronteerd”, grinnikt ze. “Sommige mensen vinden het nodig dat onder je neus te wrijven. Ik snap dat heel goed. Ik verbeeld me helemaal niets, doe gewoon mijn ding, maar ik laat mensen wel in hun waarde.” Ze ontmoette Carlos Blaker, kunstenaar en kunstfanaat. “Het leuke van hem is dat hij je het gevoel geeft dat het niet uitmaakt. Hij bezigt het principe dat je gewoon moet doen wat je leuk vindt en als het goed is, is het goed. Daar voel ik me dan comfortabel bij.”

Hogenes raakt bekender, maar niet onder haar eigen naam. Haar bedrijfje heet Art by Eve en onder die naam worden de kaarten met Selma vervaardigd. Inmiddels hebben zich wat andere items bij de kaarten gevoegd. Selmahartjes, Selmaschalen en een prachtige Selmakalender voor het jaar 2012. De laatste wordt tijdens het gesprek cadeau gedaan en de mooie kalender laat Selma in al haar variëteiten zien. Elke maand een anders gekleurde Selma. Met rollertjes in het haar, zonder rollertjes, zittend, liggend. “Ik heb een hele lieve, fantastische ontwerper, waar ik mee kan lezen en schrijven.” Met hem doet ze ideeën op om haar voormalige kinderoppas te vereeuwigen. Voormalig? “Ja, wij gingen verhuizen en het werd voor Selma te ver. Erg jammer, maar ik begreep het wel.”

Hoe reageert de echte Selma op haar groeiende populariteit ? Hogenes lacht en zegt: “Ze doet er eigenlijk heel laconiek over. Ik heb haar natuurlijk toestemming gevraagd en ze vond het allemaal prima. Ze is ook niet te herkennen op mijn afbeeldingen, dat zou ik ook niet willen.”

Elly Hogenes spreidt een groot deel van haar Selmakaarten uit en de verscheidenheid aan kleuren is oogstrelend. Zonnig en vrolijk is een omschrijving die tekort doet. Hogenes zou wat meer ruchtbaarheid aan haar kunst willen geven en heeft nog veel meer plannen met haar creaties. “Maar nogmaals, eigenlijk vind ik het eng om meer aan de weg te timmeren. Het is zo moeilijk je eigen product aan de man te brengen. Ik vond het al geweldig dat ik voor dit interview werd gevraagd.”

Als er naar de nieuwe plannen wordt geïnformeerd is Hogenes wat terughoudend. “Er zijn nog zoveel Selmamogelijkheden en ik heb echt een paar goede ingevingen gehad. Die ben ik nu aan het onderzoeken; het vergt een grote investering dus ik weet niet of ik het op korte termijn voor elkaar kan krijgen.” Selma loopt inmiddels als een trein en de kaarten zijn nu ook bij Bruna te verkrijgen. Ze leent zich uitstekend voor uitbreiding op andere items maar “het moet wel mooi en toch ook een beetje exclusief blijven”, aldus Hogenes. Een toekomstvisie van Elly Hogenes? “Ik schiet alle kanten op”, verzucht ze. “Met één product heb ik dit jaar wel echt een doel, maar ik loop over van de ideeën. Daar heb ik nog geen echte planning aan gehangen.” De groeiende populariteit van Selma geeft Hogenes vleugels en het kriebelt, het gonst en het bruist.

Aan het eind van het gesprek mag ik Selmakaarten meenemen en ik aanvaard ze in dankbaarheid. Want precies op die-en-die muur zouden drie kleine ingelijste Selma’s naast elkaar een geweldige blikvanger zijn. Die Selma...