Ze waren zonnebankbruin, dat leek zo, want de gewone zon kleurt anders, weet ik uit ervaring. De vrouw droeg een minirok ter grootte van een zakdoek en een strak diep uitgesneden hemdje en het zag er naar uit dat haar opgevoerde strak gespannen borsten elk moment het vrije leven in wilden. Ze had het linkerbeen over rechts gelegd zodat de inkijk van haar kruis was afgedekt. Het witblonde haar was rijkelijk beplakt en stond als een suikerspin recht overeind. De lippen, waar ook het één en ander was ingespoten, waren fors aangezet met een roze stift en het totale plaatje werd afgewerkt met fonkelende juwelen. In de oren, om de hals, rond polsen en enkels. De man zag er wat minder bloot uit. Behalve dat zijn zijden overhemd los hing tot op de centuur van zijn roze broek. Een gouden ketting waarmee je een buffel in bedwang kon houden, lag als een slang op zijn behaarde borst, terwijl zijn vingers door de krulletjes speelden en zijn gouden Rolex duidelijk in het oog sprong zodat je de diamanten kon tellen. Zijn haar was ook witblond. Bij hem ging het echter niet recht omhoog, maar het viel golvend over zijn schouders. En ze zaten samen aan mijn tafel, waarmee ze het bordje gereserveerd aan hun laars lapten.

“Zo maatje, je koffie staat al klaar en we hebben op je gewacht.” Ik kreeg een pijnlijke klauw van de man en een ongekend stevige knuffel van de vrouw. “Gezelligheid kent geen tijd”, bedacht ik snel en kreeg een extra bonus toen ze weer ging zitten, de benen iets gespreid, zodat ik even mocht raden of ze een keurig geschoren privé gedeelte meedroeg of in een vleeskleurige minibroekje was gestoken. “Zo is het maar net knul”, riep Rosa, want dat was haar naam hoorde ik. “En ik ben Johnnie en deze kanjer is mijn wijfie.” “En jij bent René, goh wat enig, ja we kregen je naam door van die meiden van ‘Les Girls’, die ken je nog wel van vroeger, van dat café in de Utrechtsedwarsstraat.” Ik was verrast. “Goeiedag, dat is lang geleden, hoe gaat het met ze?” Johnnie maakte een ruim gebaar. “Ja, ook een daggie ouwer natuurlijk en niet meer in het leven, maar het gaat goed met ze en je moet de groeten hebben.” “Nou doe ze ook de groeten hoor”, want verder wist ik ook niets te zeggen. Johnnie boog zich nu iets voorover. “Luister, ik heb gehoord dat er bij jullie van alles te regelen valt met wat poen onder tafel.” Ik haalde mijn schouders op en bleef op de vlakte met: “Nou ja, waar niet.” Hij wees nu naar Rosa. “Kijk Roosje is kampioen worstelen.” “Maar van worstelen in de modder, begrijp je wel”, zwakte Rosa het verhaal van haar man af. “En nou willen we op Aruba ook een mooie tent opzetten, wat denk je?” Ik zuchtte even. ”Geen idee, ze zijn nogal preuts hier.” “Nou het slipje mag best aanblijven hoor”, stelde Rosa. “En ik wil er met gemak wel een half miljoentje in steken, want geld speelt geen rol”, hield Johnnie het ruim. “En dan komen we zelf met vijf meiden en die kan jij dan coachen, begrijp je wel.” Ik begreep het. Maar ik kreeg het nu een beetje benauwd en stond op. “Jongens, ik zal het met de betreffende minister opnemen, die is misschien wel in voor een nieuwe sport.” “En zeg hem maar dat er 50.000 voor hem inzitten”, gaf Johnnie me mee.

Helaas is het er nooit van gekomen. Maar ik droom er wel nog over zo nu en dan. Met vijf vrouwen in een modderbad en ik maar coachen. En in mijn droom heeft de minister van Sport ook nog toestemming gegeven dat het zonder slipjes mag.